"اولی بھر"
یک روچے چاکر شیھک لشکرے زیریت و دیم پہ شکاران روت ـ پچ ترّگے وھدا تونیگ بیت، دیناری ھلکا سرے کپیت، بلے دینارءِ جند لوگا نبیت ـ چاکر ھلکا توار جنت و آپ لوٹیت، ھانی تاسے پرّ کنتَ بلے پیش چہ اِش کہ آپانءَ بدات ، ھیال کنت کہ اے مرد سک تنیگ اِنت و گرما جتگ، اگر گرما گرم آپانءَ بورات، بلکیں گرمازدگ ببیت و آپ آییءَ بگرانت، لنشے آپانی تھا دور دات ـ چاکر آپانءَ چہ ھانیءِ دستا گریت و گلایش بیت پہ ورگا ، چاکر پیشی تاکءَ گندیت، پیشءَ ھپ و یک گور کنت و آپانءَ وارت ـ

آپانءَ وارت، دیما گوں ھانی کنت و آییءَ لھتے جست و پرسءَ کنت و پدا دیم پہ ڈاڈر رھادگ گریت ـ
اے دگہ سھبءَ سازینءَ لوٹاینیت و وتی دلءِ ھالانءَ گوں آیی گشیت و گشیتی برو دینارءَ بگش منا زامات بکن، و ھر لب و ملامے کہ لوٹے من ترا دیاں ـ
سازیں بوّ و آتار و موزاک و سرومگے کنت و دینارءِ لوگا روت و دینارءَ جست کنت ـ دینار پسہ دات ھانی مریدءِ جشتارانت، مریدءَ پُچ و پرداچ آرتگ اَنت، مریدی جشتارءَ من دات نباں ـ
سرّاپیں سازیں چست بیت و ھانیءِ کُلا روت و و ھانیءَ سر و دیم کنت و دروت دات و گوں آیی گشیت: جنہ بل مریدا، چاکر نامداریں مردے، چل ھزار فوجءِ مستراِنت، درستیں ڈیھہ و دمگاں مشھوراِنت، مالدار و کس دارے چون کنے شدیگ و شوانگیں مریدا ـ
شیرزالیں ھانی پسہ دات: بس کن سراپیں جنیں، اے ھبر عیب اَنت پہ من، من وتی راجءَ پولینگ نکناں، در کپ چہ منی کلءَ ـ ھانی پہ گمزہ و ھکل سازیںءِ دستا گریت و چہ گدانءَ ڈن کنت ـ
سازینی جان آس گریت، رھادگ بیت و گشیت: اگر زندگ ببان و اللہ منا توفیق بدات، چہ ھر نیمگا سوھیہ و سراپیں جنیناں جم کنان، پکرے جوڑینان و قول اِنت منا کہ ترا گوں چاکر بانور کنان، تا اے یادگار بمانیت تا روچ مھشرا ـ
سازیں میرچاکری گورا روت و آییءَ ھال دات ـ دو پہ دو نندانت و پندلے سازانت، سازیں چاکرا سوج دات و گشیت برو ھما دیوانءَ کہ مرید نشتگ، دیوان کہ بز بیت شرطے ببند و مریدا ھم گون اے شرطءَ ھور بکن ـ
رندانی دیوان بیت و شیہ مرید ھم نندوک بیت ـ اول سرا جاڑو جلب قول کنت و گشیت ھر کس منی ریشانءَ دست بجنت من آ کسءَ زندگ نیلاں ـ میر ھیبتان ھم گشیت اگر ھر کسی ھشتر گوں منی بگا گوں کپت، من آ ھشترا پدا ندیاں اگر واھندی بییت واھندا ھم کشاں ـ میرچاکر پسہ دات، من اے سولءِ بنا ننداں اگر کسے بییت و اے کھورا بگڈیت من چست نباں ـ مانیت بے وسیں مرید، قول کنت کہ پنچشنبہءِ سھبءِ نمازا اگر کسے چہ من دادے لوٹ اِت من آییءَ داد دیاں ـ
چاکر کہ اے ھبرا اِشکنت سک گل بیت ـ چست بیت و روت سازینءَ ھال دات و رند چہ مدتے لھتے لوڑی و سازگر مچ کنت و سوج اِش دات، برواِت بچاراِت مرید کہ سھبءِ نمازا چہ مسیتءَ کہ در کپیت آییءَ داد بلوٹ اِت بلے شین کن اَت ھانیءَ، اگر نداتی برواِت آییءِ لوگءِ دپا ھمودا ببنداِت و بجن اِت ساز، اگر زر و سھری دات اِت مزیراِت ابید چہ ھانی، زر و سھر من وت شمارا دیاں ـ

لوڑی ننداَنت شیہءِ کلءِ دپا و جن اَنت ساز، مھلوک پہ سیل و چارگا کیت، بلے زان اَنت کہ چاکر و سازیںءَ پندلے سازاِتگ پہ بے وسیں شیھہءَ ـ شیھہ سک نگیگ بیت کہ لوڑیگاں آییءَ پہ ڈھل و سرود زرتگ، و ھر دادے کہ آیانءَ دات نزیراَنت و گشنت: مئے داد دُنانی ھانک اِنت، راجءِ تلاھیں بانک اِنت، ھورانی بے عیبیں گل اِنت ـ
مرید پسہ دات: من ھانگلءَ دات نباں، ھانی منی جشتاراِنت ـ شما دادے بلوٹ اِت کہ من داتی بکنان ـ منی ھنجر و یا اے رھواریں بورا بزیراِت، گڈا آسری منی ھیشیں سراِنت ـ
ٹگیں لوڑی شیھہءَ شگان جن اَنت و گشنت: شیھہ تو دادانی مردے نہ ائے، تو وت ترّءِ و داد گرءِ، ماں میتگاں چنڈ گرءِ، بانگ دئے و ترّءِ زکات گرءِ، داد ھما مرد دیئنت کہ پیراِں پت اِش داد داتگ اَنت ـ دادانی واجہ چاکراِنت ـ
اے سوچاکیں شگان مریدءَ سک سوچ اَنت ـ نندیت و ھیال کنت وتی دلا، من و ھچ نزانان ھانی چہ رنگے، سبزے یا گورگے، بلے زانان ھنچو کہ ملکءِ اے دگہ مردمان اِنت، مَٹی باندا منا رسیت، پرچے وتی قولءَ وراں، پیریں پتءَ بنام کنان، باندا چے جواب دیاں ـ
مرید چست بیت و گوانک جنت تا سے برا گشیت: ھانیءَ من بکش اِت پہ لانگو و لوڈیچھاں، بلے برواِت ھانیءِ مات و پتءَ جست کن اِت ـ لوڈی تچان بنت دینارءِ کلءَ رواَنت و گش اَنت مریدا ھانی بکش اِت و داد دات مارا ـ
 ھانیءِ مات دیما گوں دینار کنت و گشیت: دینار! ھانی مریدءِ جشتار بیتگ، بلے مریدا کہ بکش اِتگ نوں چہ مئے دستءَ دراِنت، بل کہ برانتی لوڈیچھاں ـ
ھانیءِ مات ھانیءَ سھرین پشک و زردیں سریگے سرا دات و سمبھینیت و دات لوڈیانءَ ـ ھانی دیما گوں لوڈیان کنت و گشیت: او لانگو و لوڈیچھاں، منا براِت شیھہءِ گورا، رکست کنان شیرءِ نرا، زانان مئے گڈی نوبت اِنت، منی وستاریءِ نامی پراِنت ـ
 لوڈیاں ھانیءَ زوراَنت و براَنت مریدءِ گورا، دیما گوں مرید کنت و گشیت:
او شیھہ مرید! او شیھہ مرید، کسءَ چشیں کارے نہ کتگ، مرد پہ وتی وشنامیءَ گنج و دگہ مالان دیئنت، میتاپ و شاھی کیلگاں، یا لانکی برّوکیں روھبراں، کس وتی آھوپریں دوستءَ ندات ـ بلے تو کہ منا اے لانگو و لوڈیچھان بکشاتگ، دلجماں منی اوبال ترا گر اَنت ـ
ھانی اِش برت چاکری کلا، ھپتگے رند چاکرا ملاے لوٹاینت و ھانیءَ نکاحے پر کت ـ
ھانیءِ ھیال مریدءِ دلا آتک اومانے کت کہ بروت ھانیءَ بچاریت، سر گپت و شت ڈاڈر، چمی کہ پہ ھانی کپت اَنت سک بژنی بوت ـ
سبھانھو ! سبھانھو، من کہ دیتگ دوست وتی، ھانی چہ شیرا شرتراِنت، شیرا کپ و گجے سربراِنت، ھانی چہ ماہءَ شرتراِنت، ماہءَ گبارے ماں دپ اِنت، ھانی چہ درستاں شرتراِنت، شمس و سھیلءِ درور اِنت ـ
مرید کہ ھانیءَ گندیت سرءِ ھوشی روت، گنوک و بیسار بیت، گورءِ پچانءَ درّایت و چاک چاک کنت و گرمیں سکانی تھا لیٹ وارت، کیت کُلوا کھورے بنا نندیت آسے روک کنت و کمیرے سھر کنت و وتی درستیں بند و بوگان 77 داگ دات ـ
مرید چہ بازیں گم و اندوھاں نشت نکنت ـ گون وتی پتءَ گشیت من نوں ڈاڈر و سبی نشت نکنان و ھانی دیست نباں ـ پُچ و پتینکاں زریریت و رھادگ گریت، چہ چاکری ماڑیءِ کشا گوزان بیت ھانیءِ چم کپنت و گندیتی و توارے کنت و گشیتی: او مرید دلگوش بدار، پرچے چشیں کارے کت اِت، ماراِ چیا برباد کت اِت، دست اِت وتی چماں جتگ ـ مرید چہ ھانی ھبرا سک پدرد و پریشان بیت ـ کشے راءَ روت و شپءَ واتر کنت ـ مھلوک واب بیت، بازار اَنسریت، پاس گران و پاس گراں دیم پہ چاکری ماڑی روت، گندیت ھانی و چاکر کش پہ کش واپتگ و وابنت ـ لوگءِ اِنانءَ گور کنت، گندیت کہ مھلوک وابنت، اوشتیت ھیال کنت اَپسءِ کاھان چہ دیما چست کنت و چاکری لوگءِ کشءَ ریچیت ـ اَپس شِدگا لگیت چاکر چہ وابءَ جاہ جنت، ھانیءَ سھریں پشکے گورا بیت کیت و دمانے اَپسءَ پیش کاہ کنت و لوگا گوزیت ـ مرید پدا کاھانءَ چہ آپسءِ دیما چست کنت، اَپس پدا شدگا لگیت ـ چاکر چہ وابءَ بست کنت ھانیءَ ناولیت و آگاہ کنت، اَپسءَ وتی کاہ وارتگ اَنت پادا برو پیش کاھی بکن ـ ھانی پہ اِشتاپی زردیں سریگے سرا کنت چست بیت و اَپسءَ پدا پیش کاہ کنت ـ دمانے گوزیت مرید پدا کاھانءَ چہ اَپسءِ دیما چست کنت چاکری کلءِ دپا ریچیت اِش ـ گُنگُدامیں اَپس پدا شدیت و پاداں چست و ایر کنت ـ چاکر پدا جاہ جنت و ھانیءَ پہ پریات و زاری آگاہ کنت ـ ھانی جست کنت چاکرا، ھر شپ تو وت اَپسءَ پیش کاہ کتگ، امشپی منا بے واب اِت کتگ پرچے!؟ چاکر پسہ دات: ھانی! منا سر دردے گپتگ بدیں، جان و جگر درد کن اَنت، بند و بوگان اوں سوچ اَنت ـ ھانی چہ زھر چاکر لوچ و جاندارءَ چست بیت و اَپسءَ کاہ کنت ـ
مرید کمے اوشتیت و دلا ھیال کنت، زانان کہ چاکر سک پریشان و نگیگ اِنت کہ وت پاد نئیت ـ پشت کنت و وتی لوگا روت ـ
چاکر سھبءَ چست بیت و وتی دیوانجاہءَ روت و درستیں راجءَ لوٹیت و دیوان کنت ـ نپرے راہ دات و گشیت: برواِت بے وتیں مریدءَ و آییءِ پتءَ شیھہ مبارکءَ ھم بیاراِت ـ آیان کہ کاینت دیوانءَ ننداَنت، چاکر چست بیت و گپا بنگیج کنت، دیوان موچ کنت و گوش داریت ـ میرچاکر دیما گوں دیوانءَ کنت و جست کنت، دوشی اِستونءَ چنت برا گرنداِتگ؟ رنداں پسہ دینت، واجہ ما ھچ ڈولیں گرند و گروکے نہ اِشکتگ و جمبرے ھم آزمانءَ نبیتگ!
چاکر تا سے برا جُست کنت، دوشی اِستونءَ چنت برا گرنداِتگ؟
شیھہ مرید پسہ دات: دلگوش بدار او کومءِ کماش و رھدربر ـ تئی جواب گوں من ھست و حاضراِنت، دوشی اِستونءَ تا سے برا گرنداِتگ ـ
اول ماں سیاھیں جمبرا "بزاں ھانیءَ جامگے گوراَت"
دومی مان شینکانی تلءَ "بزاں سریگ و گشانی مانپوشتگ اَت"
سیمی ماں سیاھیں ڈنءِ سرا "بزاں لوچ و جاندر اَت"
میرچاکر ھژم گریت و توار جنت شیھہ مبارکءَ و گشیت: او شیھہ مبارک! دوشی تا سے برا تئی بچءَ منی لوگءِ سرا بیڑ برتگ، نوں سرپد کں وتی چکءَ ـ چوش کہ بورے تردّیت مدام گوں من گیر و داراں، باندا روچ منا میاری مکن ـ تو یک بے وسین مردمےءِ، چہ من باج نبرءِ ـ اگر بچ تئی سرپد مبیت، ھلارے کنان ـ
شیھہ مبارک دیما گوں مرید کنت و گشیت: او مرید دلگوش بکن، چاکر کومءِ سراِنت، رندانی پشت و رھبراِنت ـ اگر کارے بکپیتی و گوانک بجنت ھزار مرد پاد کیت ـ من و تو گریبں، چاکری کاراں کار مدار ـ
مرید پتءِ ھبرا گریت، گوں گم و اندوہ چست بیت و روت گوں ھجی ھاجیان ھور بیت و دیم پہ ھجءَ رھادگ گریت، و ھر جاہ کہ ھانیءَ یاد کپیت بند و بوگاں وتی داگ دات ـ
 ناصر محتشمی