منی سرزمین بلوچستان اِنت ،جاگھے که آزمانءَ گون آئی ءِ ٹوھی و مزنیءَ توان اِت بما راِت                      
پاکین سرزمینءِ زھمت کشیں جنین و مردین پہ یک بیلے نانءَ سھب تا بیگاہ تچنت و ھید ریچ اَنت ـ ھما سرزمین اِنت که تن تنا آئی ءِ چُک گوں اے دگه چُکاں پرک کن اَنت . اے پرک ابید  چه بی وسی ءَُ گریبی ءَ دگه چیزے نه انت.
ملوریں بازارے تنک و تھاریں، گون کهنین هشت و گلی گسءُ لوگاں که مھلوک گوں فارسی زبانءَ آیانءَ (پایین شھری) و بی واننده گوانک جنت! جی ھو! اے دَمگ چه چُک و زهگاں پر اِنت که آیانی لیبوک هاک اِنت و بس! یا دتک اِنت کہ اے کسانیں زھگانی ھیال و سساءِ تھا، شیشگانی تھا کبل و بند اَنت، و ھجبر اے وابا ھم نہ گنداَنت کہ روچے آیانی دست پہ آیاں بہ کپیت ـ 

ارمان! ھنچو گشءِ کہ بے وسی گوں آیانی جان و ارواہءَ یک بوتگ!
بلے ما جزم اِں کہ گژن و گریبیءِ بن ریشگ نابزانتی و بی وانندگی اِنت و آئی ءِ آسر تنگ دستی و بی وسی اِنت و اے درست ایرانءِ سازتگیں پندل اَنت ـ مئی راج و مُلک ڈالچار کنگ بوتگ و ما چہ ھر وڑدیں بُنُکی آسراتیاں، تن تنا چہ ورگی آپءَ ھم زبھراِں. ـ

وهدے که موسم گرم بیت، ھچ کس چہ تبدو لوارءِ بیما تھم کت نه کنت که چه وتی گس و دوارءَ در به بیت ـ گونڈین زهگ و کسانین چُکاں بگر تان پیرزالءُ پیرمردان که گسءِ کپسول اِش دستءَ گپتگ ءُ اوشتاتگ اَنت یا که کسانیں چُک ءُ زهگانءَ گنداِت که هورک ءُ هالیگین آپ ءِ سُل اِش دستءَ انت، پاد لوچ ءُ سردرءَ تانکرانی پدا جی انت که په وت وشین آپ بزور انت
جی ھو! بلکین گریبی ءُ ناداری چه مردمانی جندءِ کم همتیءَ دست کپتگ که په آیان تنکدستی وتی پدا داریت بلی تنگ دستیءِ که وتواھاں په نامردی ایشانی نسیب کرتگ، باریں آیاں هم باید گوں اے مسکینین مردمان آوار بکنین و ایشانی گردنءَ پرریننت.
مشکلءُ بدبهتی ادان باز انت که نتوانین گون ای چنت گالءَ گشت اش بکنان بلی امیت انت که روچی کیت ءُ رسیت که بلوچ راجءِ مردینءُ جنین گون هم وتی ملک بزان بلوچیستان ءَ آباد کن انت و وشیانی واھند بنت......